ازشهركِ وازيوار*تا فيروزكلا*كُجور

                                   راه درازي نيست

ومن همان جليل هر روزه هستم

زابه راهِ كوچه و كيله و كاريز

 

سال هاست نديدم ات

ونمي دانم

كلاف ابروهايت

بر كدام حس نارس چنبره بسته ست

نان غَمِ كمي نيست!

 

آن روز ها گمان نمي كردم

 اين دومار خانگي

هر روز از حس نورسم مي نوشند

ودر روياي رسيد نم

                      به خواب مي روند

حالا كه انگار شاعر شده ام

نگاهت را به عسل تشبيه نمي كنم

يا به شب و شراب و آهو

 

تاريخ را بايد دوباره نوشت

ضحاك چشم هايت اگر نبود

هر گز به دموكراسي واژه ها نمي رسيدم.

 

 

 

*محل سكونت فعلي

*زادرود كوهستاني