رو به رو

 

 

منی که فکر می کنی تویی

                       من نیست

آینه با تو دروغ می گوید

 

من کودکی ست با چشم های زلال

که زمانی

از پاجوشی کوه رسید

با دست هایی از کودکی کبوتر و پلنگ

لهجه ای که

               همکلاسی هایش را ریسه می داد

کفش هایی

             که دائم به راه می خندید

جیبی از سهم ستاره و نسیم

آستینی از دو تکه ابر

 

انگار همین دیروز بود

من عکس نیمه ی خود افتاد

کبوتری چید گربه ی خانگی

آستینی بارید

ستاره ای سوخت

سوتکی شکست

کسی در گریه هایش آب رفت و

                                      رفت...

 

آینه را که بشکنی

من در صدایی آینه می شود

دلی از کودکی پلنگ و کبوتر .