پیاده رو یخ می رود

مغازه ها

وامانده در خمیازه ی سنگی خود

خانه ها

برج می روند خاموش

 

نیمکت ها

               خیره در تنهایی هم

نهال های توسری خورده

    به صف اند گدایان یتیم

فواره ها

وامانده در فوران تشنگی

 

سکوت ترافیک است

چراغ های سبز

                      کور مادر زاد

 

 مجسمه ها 

از جاودانی خود در حیرت

کبوتران

         نشانه می گذارند

                              بر شانه های افتخار

 

روز

    خالکوب قندیل های فراموشی

خطِ دست شهر نا خوانا

 

زمان

زنی کولی ست

               خیره در آینه ی کور .